Vertrouwen

Vertrouwen begint zelden met helderheid. Het begint met een stap die je nog niet durft te zetten. Je staat aan het begin van een trap waarvan je de treden niet kunt zien. Je weet alleen dat blijven staan geen optie meer is. Je hoeft niet de hele trap te zien om de eerste stap te zetten. Vertrouwen is precies dat, bewegen terwijl je nog niet weet waar je uitkomt.

In de Latifa volgt vertrouwen op hoop en gaat vooraf aan loslaten. Het gaat over de vraag wat er wel is, als tegenvraag op alles wat niet goed is of ontbreekt, want dat laatste weten we doorgaans feilloos. Ik gebruik deze stap als leidraad in coaching en de Jaartraining, omdat vertrouwen geen blind geloof is. Het is een innerlijke afstemming, een weten dat niet uit het hoofd komt, maar uit het lichaam. Vertrouwen zegt, ik hoef het niet te begrijpen om het te kunnen volgen.

Vertrouwen leeft in de ruimte tussen twee zekerheden. Het oude is weggevallen, het nieuwe is nog niet zichtbaar. Dat tussenstuk voelt vaak ongemakkelijk, je hebt geen houvast, geen bewijs, geen garantie. Maar precies daar ontstaat vertrouwen, niet als overtuiging, maar als ervaring. Je merkt dat je kunt blijven ademen, ook wanneer je het niet zeker weet. Je merkt dat je gedragen wordt, ook wanneer je nog geen vaste grond voelt.

Veel mensen denken dat vertrouwen betekent dat je weet hoe het afloopt. Maar vertrouwen gaat niet over de uitkomst, het gaat over de beweging. Je vertrouwt niet omdat je zeker bent. Je vertrouwt omdat je voelt dat stil blijven staan je verder van jezelf verwijdert. Wanneer je begint te vertrouwen, komen vaak de oude verhalen omhoog, de stemmen die zeggen dat je voorzichtig moet zijn, dat je het eerst zeker moet weten. Vertrouwen vraagt niet dat je die stemmen wegduwt. Het vraagt dat je ze hoort, en toch verder gaat.

In stembevrijding hoor je vertrouwen meteen terug. Een stem die vertrouwt, hoeft niet te duwen, niet te bewijzen, niet te controleren. Ze rust in zichzelf. Vertrouwen maakt de klank niet groter, maar opener, niet luider, maar waarachtiger. Je voelt de grond niet vóór je stapt, je voelt hem pas wanneer je je gewicht erop zet. Zo werkt het ook in zingen, je vindt de toon niet door hem te zoeken, maar door hem te laten ontstaan, zonder garantie. En precies daar blijkt de grond er te zijn.

Herken je dit, en wil je ermee oefenen? In coaching en de Jaartraining is hier ruimte voor.