Ik wist dat er meer moest zijn
Jarenlang werkte ik als consultant bij organisatie- en bedrijfseconomische vraagstukken in de culturele sector. Ik deed dingen die ik leuk vond en deed ze goed. Maar het raakte niet de essentie. Pas achteraf zie ik dat die essentie er al was, ik kon er alleen nog geen naam aan geven.
Ik speelde al mijn hele leven piano en wist dat muziek voor mij iets deed wat woorden niet konden. Er lag al langer een verlangen om iets te doen met coaching en muziek samen, nog zonder vorm en zonder naam.
Op een dag viel mijn oog op een tijdschrift dat ik eigenlijk nooit las: Happinez. Er stond een interview in met Jan Kortie, over iets wat hij stembevrijding noemde. Ik las het en herkende direct wat ik al die tijd met me meedroeg. Eindelijk kreeg het een naam.
Ik pakte de telefoon en kreeg Jan wonderwel direct aan de lijn. Er bleek een opleiding te zijn die bijna zou starten, met nog plek. Eerst moest ik meedoen aan een workshop, die zaterdag al, en ook daar was nog plek voor. Ik aarzelde geen moment. Het naamloze verlangen liet geen ruimte meer voor uitstel.
Toen ik aan de opleiding begon, had ik geen idee waar dit naartoe zou gaan. Een eigen praktijk had ik niet voor ogen, laat staan een die goed zou lopen. Ik volgde mijn verlangen, geen plan.
Nog in het eerste jaar van de opleiding vroeg Jan of ik de pianobegeleiding wilde verzorgen bij zijn workshops. Over de richting had ik geen twijfel. Wat ik wel tegenkwam was onervarenheid. Improviseren voor een groep die ervoor betaald had, met verwachtingen in de zaal, is iets anders dan pianospelen alleen. Vijftig jaar ervaring achter de piano hielp me, maar gaf me niet vanzelf het vertrouwen om in het moment te blijven en te spelen wat er ontstond, zonder houvast vooraf.
Die vaardigheid groeide in de jaren dat ik met Jan samenwerkte, en die jaren waren mijn leerschool. De echte senioriteit kwam pas later, op het moment dat ik loskwam van die samenwerking en voor mijn eigen praktijk ging. Niet langer leunend op een ander, op zoek naar mijn eigen manier van werken. Pas daar werd ik volledig wie ik nu ben als stembevrijder. Er ontstond een mooie praktijk die op eigen benen staat, iets wat ik nooit had kunnen voorzien.
Ik sta dichter bij mezelf, dichter bij iets wat ik toen nog niet kon benoemen. Het was er al in mij, ik moest het alleen nog ontdekken. Dat verlangen om mezelf steeds beter te leren kennen, is wat mij drijft. Ik heb aan den lijve ondervonden dat stembevrijding een gamechanger kan zijn, en dat gun ik iedereen. Achttien jaar later word ik nog iedere dag blij van dit werk. Na een vakantie kijk ik uit naar een nieuw seizoen en sta ik te trappelen om weer te beginnen.
Wil je zelf ervaren wat stembevrijding met je doet? Kijk bij coaching of de Jaartraining.
