Ik ben niet goed genoeg
Niet goed genoeg voelen laat zich niet altijd op dezelfde manier zien. Bij de één is het een gevoel van onzekerheid, de twijfel regeert. Bij de ander wordt het juist het tegenovergestelde: op de tenen lopen, jezelf bewijzen, net iets harder werken zodat niemand het merkt. En weer een ander houdt zich in, heeft moeite om zich te laten horen, blijft liever op de achtergrond dan het risico te lopen op te vallen. Verschillende gedragingen, maar onder elke vorm ligt hetzelfde: een gevoel dat je tekortschiet, en het geloof dat het waar is.
Wat dit geloof zo hardnekkig maakt, is dat het zich weinig aantrekt van wat er van buitenaf komt. Een compliment raakt je misschien even, maar het beklijft niet, het past simpelweg niet bij het beeld dat je al van jezelf hebt. Waardering glijdt eraf, een goed resultaat wordt toegeschreven aan geluk of aan de situatie. Er is echt wel bevestiging. Alleen wint wat je al over jezelf gelooft het gewoon van wat je te horen krijgt. Zolang dat beeld overeind staat, komt er geen compliment doorheen.
Eckhart Tolle noemt “ik ben niet goed genoeg” een van de meest fundamentele gedachten waar het ego op is gebouwd, een gedachte die zo vertrouwd aanvoelt dat hij zelden nog wordt onderzocht. Byron Katie gaat een stap verder: geloof niet wat je denkt, zegt ze, en stelt een simpele vraag: is het waar? Ze wil je niet overtuigen van het tegendeel. Ze wil dat je de gedachte zelf onder ogen ziet, in plaats van hem klakkeloos te geloven.
Dat onderscheid is wat helpt. Niet goed genoeg zijn voelt vaak onomstotelijk, als een feit dat allang vaststaat. Maar het is een gedachte, hoe overtuigend ook, geen gegeven.
Wat volgens mij écht verschuift, is een nieuwe ervaring, een moment waarop er iets anders gebeurt dan de gedachte had voorspeld. Ik zie het geregeld gebeuren bij deelnemers: je ervaart het even, en dat is iets anders dan het idee ervan hebben. En dat ene moment is vaak genoeg om te weten dat het ook anders kan.
In stembevrijding gaat het over nieuwe ervaringen opdoen. In mijn aanpak is er geen goed of fout. We maken geluid zonder oordeel, licht en speels, precies zoals het komt. Keer op keer zie ik het gebeuren: zonder plan, gewoon ergens beginnen. De piano geeft dan een warme bedding. En in dat zingen gebeuren dan de meest bijzondere dingen.
Herken je dit, en wil je ermee oefenen? In coaching en de Jaartraining is hier ruimte voor.
