Trouw zijn aan jezelf
Aan het einde van een traject stel ik vaak deze vraag: wat beloof je jezelf? Het antwoord verschilt per persoon, maar een van de dingen die het vaakst terugkomt, is deze: ik wil trouw blijven aan mezelf.
Wat is trouw zijn aan jezelf eigenlijk? Trouw zijn aan jezelf betekent, wat mij betreft, dat je kunt kijken naar de gevoelens, emotie, situatie van dat moment en ermee kunt zijn, in plaats van het weg te stoppen of te compenseren omdat het misschien niet past bij wie je zou moeten zijn.
Niemand is altijd vrolijk, krachtig of blij. Dat zou een utopie zijn. Ik ben zelf ook weleens stikchagrijnig, verdrietig of boos. Dan zeg ik weleens: ik zit momenteel even in een wak. Daar kom ik zelf wel weer uit, dus laat mij maar, ik hoef geen hulp, speciale aandacht of advies.
Dat benoemen is meer dan alleen een manier van spreken. Onderzoek laat zien dat het simpelweg woorden geven aan een emotie al een kalmerend effect heeft, het deel van je brein dat de stressreactie aanstuurt komt tot rust zodra je onder woorden brengt wat er speelt. Je hoeft een gevoel dus niet weg te werken om er goed mee om te gaan. Het benoemen alleen al doet iets.
Dat is de ene kant van trouw zijn aan jezelf, weten wat er in je omgaat en dat toelaten. De andere kant is minstens zo belangrijk, en dat is die kennis vasthouden zodra er iets van buitenaf op je afkomt.
Hier draait het om. In de waan van de dag vergeten we vaak om stil te staan. De belofte klinkt vanzelfsprekend op het moment dat je haar uitspreekt. Maar een paar weken later beweeg je vanuit een natuurlijk patroon alweer mee, voordat je het goed en wel doorhebt. Niet omdat je de belofte bent vergeten, maar omdat er geen moment meer was om haar opnieuw voor de geest te halen.
Wat wel helpt, is iets toegankelijks. Stilstaan vergroot het bewustzijn. Even een moment ademhalen, en jezelf afvragen: waar ben ik nu. Vanuit dat bewustzijn wordt het mogelijk om een andere keuze te maken. Bewust zijn van wat je op dit moment voelt, verlangt, nodig hebt. Eerlijk naar jezelf kunnen kijken, ook naar de kanten die minder mooi zijn. En dan handelen op een manier die daarbij past, ook als dat betekent dat een ander daar niet blij mee is.
Precies dat laatste maakt het een uitdaging. In elk contact, met een partner, een collega, een vriend, wordt voortdurend een beroep gedaan op je vermogen om je aan te passen. Dat is op zich niet erg. Het wordt pas een probleem wanneer je jezelf daarbij kwijtraakt, wanneer aanpassen overgaat in verdwijnen.
Wat ik in mijn coaching of training veel zie: iemand voelt dat hij zichzelf al langere tijd wegcijfert, of inhoudt, zonder precies te kunnen benoemen wanneer dat begon. Vaak is het geen groot moment geweest. Het is meer een optelsom van kleine keuzes, keer op keer net iets meer aanpassen dan wat goed voelde, tot het aanpassen de norm werd en het eigen gevoel steeds moeilijker terug te vinden was.
Trouw blijven aan jezelf is iets wat je vooral voelt. Daarom werk ik in sessies met stembevrijding niet met woorden alleen. Wanneer iemand zijn eigen stem laat klinken, zonder zich aan te passen aan wat mooi of gepast zou moeten klinken, hoor je het verschil tussen iemand die zich aanpast en iemand die bij zichzelf blijft. Dat verschil is voelbaar, en het is precies dat gevoel dat je later, buiten de sessie, kunt herkennen op het moment dat je weer geneigd bent mee te bewegen.
Wil je hier zelf mee aan de slag? In individuele coaching gaan we samen op zoek naar het moment waarop aanpassen overging in jezelf kwijtraken, en naar hoe dat voor jou weer voelbaar wordt. In de Jaartraining doe je die zoektocht een heel seizoen lang, samen met een vaste groep, waarin je elkaar ook helpt herkennen wanneer iemand zich aanpast in plaats van bij zichzelf blijft. Beide vormen vinden hun basis in stembevrijding.
