Loslaten

Loslaten lijkt vaak een keuze, maar het begint meestal als een spanning. Je staat op de rand van de duikplank. Onder je het water, achter je de vaste grond. Je kunt niet een beetje springen, je kunt niet een beetje loslaten. En toch is dat precies waar veel mensen blijven steken, in het bijna, in het voorover leunen zonder echt te gaan, in het vasthouden aan wat bekend is, ook wanneer het niet meer helpt.

In de Latifa volgt loslaten op vertrouwen. Pas wanneer je hebt gevoeld wat er in jou wil bewegen, komt de vraag wat er nog in de weg staat. Ik gebruik deze stap als leidraad in coaching en de Jaartraining, omdat loslaten geen daad van wilskracht is, maar een daad van eerlijkheid. Je ziet wat je niet meer dient. Je voelt wat je niet meer draagt. En dan komt de sprong.

Op de duikplank ontdek je iets essentieels, je kunt niet springen terwijl je je nog vasthoudt aan de reling. Je kunt niet in het water landen met je voeten nog op het hout. Loslaten vraagt een moment van gewichtloosheid, een fractie van een seconde waarin je nergens meer op steunt. Dat is precies het moment waar mensen bang voor zijn. Niet voor het water, niet voor de sprong, maar voor dat korte, vrije vallen waarin je niets meer hebt om je aan vast te houden.

Loslaten gaat niet alleen over emoties. Het gaat ook over denkbeelden die ooit bescherming boden maar nu te klein zijn geworden, over gewoontes die ooit hielpen maar nu verstarren, over gedrag dat ooit veiligheid gaf maar nu belemmert. Veel mensen proberen te veranderen zonder los te laten, ze willen nieuwe stappen zetten terwijl ze oude overtuigingen blijven vasthouden. Maar dat werkt niet, je kunt niet springen met je handen nog om de reling geklemd.

Loslaten is het moment waarop het oude nog niet weg is, maar het nieuwe nog niet begonnen. Het is de ruimte tussen twee ademhalingen, de stilte tussen twee tonen, de plek waar je voelt dat je niet terug kunt maar ook nog niet weet hoe het verder gaat. Die spanning is geen fout. Het is de noodzakelijke ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan. Loslaten is dan ook geen verlies, maar ruimte, ruimte voor een nieuwe adem, een nieuwe toon, een nieuwe manier van aanwezig zijn.

Loslaten maakt je kwetsbaar. Je staat even zonder houvast, zonder de oude patronen die je zo goed kende. Maar juist die kwetsbaarheid maakt je open en beschikbaar voor wat er werkelijk wil ontstaan. Zo werkt het ook in stembevrijding. Wanneer iemand loslaat, een verwachting, een oordeel, een ingehouden adem, opent de stem zich vanzelf. Niet omdat je het forceert, maar omdat je stopt met tegenhouden. Een stem die loslaat klinkt niet mooier, ze klinkt echter, als iemand die niet langer probeert te controleren, maar durft te verschijnen.

Herken je dit, en wil je ermee oefenen? In coaching en de Jaartraining is hier ruimte voor.