Aanvaarden

De stilte vóór de eerste toon is niet leeg. Er ligt al iets in verscholen, alleen weet je nog niet wat. Veel mensen ervaren dat moment als een blokkade, het niet weten hoe te beginnen. Maar dat niet weten is zelf al een opening. Je hoeft nog niets te kunnen, niets te begrijpen, niets te presteren. Er wordt alleen gevraagd dat je er bent bij wat er nu is.

Aanvaarden is de eerste stap van de Latifa, de zeven stappen die ik als richtsnoer gebruik in coaching en de Jaartraining. Het is geen techniek maar een houding, de bereidheid om te zien wat er nu is zonder te vluchten naar wat er zou moeten zijn. Zolang je niet merkt dat je je adem vasthoudt, kun je hem niet laten stromen. Zolang je niet hoort hoe je stem zich inhoudt, kun je haar niet bevrijden.

In zingen begint dat met waarnemen, niet met analyseren. En dan komt de subtiele volgende stap, niet alles wat je waarneemt ook meteen voor waar aannemen. Een trillende adem is niet hetzelfde als onzekerheid. Een haperende toon is niet hetzelfde als falen. Een gedachte die zegt dat je het verkeerd doet, is een reflex van een oud patroon, geen waarheid.

Veel mensen stappen een sessie binnen met een stille vraag, wat wordt er van mij verwacht. Alsof er een juiste manier is om te klinken. Maar zingen kent geen verwachting. Het vraagt alleen dat je verschijnt zoals je nu bent, ademend, zoekend, misschien een beetje onhandig. Dat is genoeg.

In stembevrijding zie ik het telkens weer gebeuren. Zodra iemand stopt met proberen te voldoen aan een denkbeeldige norm, komt de stem tot leven, niet omdat hij mooier wordt, maar omdat hij waarachtiger wordt. Aanvaarden is geen berusting. Zolang je vecht tegen hoe het nu klinkt, blijft alles vastzitten. Maar wanneer je zegt, dit is wat er nu is, ontstaat er een opening. Niet omdat je tevreden bent, maar omdat je eerlijk bent.

Herken je dit, en wil je ermee oefenen? In coaching en de Jaartraining is hier ruimte voor.