Waar angst en moed elkaar ontmoeten

Er zijn van die momenten waarop je iets gaat doen dat spannend voelt, maar waarvan je tegelijk weet dat het klopt. Je neemt initiatief voor een bijeenkomst. Je organiseert iets waarvan je hoopt dat het impact heeft en waarde brengt. Je stapt het midden in om een presentatie te geven, een tekst voor te dragen, een lied te zingen. Je voelt de ogen op je gericht, de verwachting in de ruimte, en ergens in jezelf een stem die zegt: dit is van mij. Dit is wat ik te doen heb.

Juist dan merk je hoe snel spanning en helderheid naast elkaar kunnen bestaan. Je hart slaat net iets harder, je adem zit hoog, en toch beweeg je. Niet omdat je zeker bent, maar omdat je voelt dat jouw stap misschien iets in gang zet. Dat jouw initiatief een richting opent die er zonder jou niet was geweest. Dat besef kan je lijf meteen wakker maken. Een lichte spanning in je buik, een tinteling in je borst, een alertheid die je niet hebt bedacht. Want zodra je voelt dat jij veroorzaker bent, wordt het spannend. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat je ineens merkt dat je ertoe doet.

En precies daar komt moed om de hoek kijken. Niet als stoerheid, maar als een stille bereidheid om te blijven terwijl het spannend is. Moed bestaat alleen omdat angst er is. Zonder die spanning zou het geen moed zijn, maar routine. Het is juist de angst die laat voelen dat het ertoe doet. Moed is niet het wegduwen van die angst, maar het meebewegen mét haar. Je hoeft niet zeker te zijn om veroorzaker te zijn. Je hoeft alleen aanwezig te blijven.

In Stembevrijding wordt die koppeling tussen angst en moed ineens hoorbaar en voelbaar. Je opent je mond, je ademt in, en nog voordat je iets hebt bedacht, is er klank. Een toon die je niet gepland had. Een trilling die je verrast. Een geluid dat precies laat horen waar je bent, zonder dat je het kunt verbergen.

De angst of onzekerheid is er vaak als eerste. De aarzeling in je keel. De spanning in je borst. De gedachte die fluistert dat het misschien beter is om klein te blijven. Maar zodra de klank komt, gebeurt er iets. Niet omdat je iets overwint, maar omdat je iets toestaat. De toon gaat voor je uit, alsof hij zegt: kijk, dit ben jij óók. Lees ook mijn blog over ‘prutser’ zijn.

Soms klinkt het breekbaar. Soms krachtig. Soms rommelig, zoekend, schurend. Maar altijd echt. Je hoort jezelf veroorzaken. Je hoort jezelf verschijnen. Je hoort jezelf leven. De pianobegeleiding draagt waar het wat wankelt en draagt wat klopt. Ze maakt geen onderscheid. Alles krijgt als vanzelf een plek.

In die ruimte hoef je niet te kiezen tussen angst en moed. Ze bestaan naast elkaar, in dezelfde adem. De angst die je laat voelen dat het ertoe doet. De moed die je laat bewegen terwijl je het voelt. De stem die laat horen dat beide kanten welkom zijn.

Misschien is dat wel de diepste vorm van moed: jezelf laten horen terwijl je nog niet weet hoe het zal klinken. De klank doet het werk. Jij bent degene die hem toelaat. Dat is precies waar Stembevrijding over gaat.

En ergens, in dat ene moment waarop je jezelf hoort verschijnen, merk je dat je niet alleen klank geeft, maar ook toestemming. Aan jezelf. Aan het leven dat door je heen wil bewegen. Aan de ruimte die groter blijkt dan je angst. Het is vaak maar een paar seconden. Maar het is genoeg om te voelen dat je leeft.

Ik heb een aantal blogs geschreven die nog meer informatie geven over stembevrijding.
Over de Latifa:
– Aanvaarden
– Verlangen
– Vertrouwen
– Loslaten

En blogs over stembevrijding:
– Wat zegt de wetenschap over zingen
– Over bevrijden van bevangenheid
– Vrijer durven zingen

Wil je meer weten over mijn activiteiten:
– Individuele coaching Stembevrijding
– Jaartraining
– Workshops
– Leiderschap en Teambuilding
– Zing vanuit je hart
– Kijk in de agenda

Of lees de pagina over stembevrijding