Ik ben een prutser én ik ben geweldig

Er zijn momenten waarop je jezelf ziet stuntelen. Je struikelt over je woorden, je vergeet iets eenvoudigs, je doet iets waarvan je meteen denkt: hoe krijg ik dit voor elkaar. Het voelt klungelig en klein. Alsof je even niet meekomt met jezelf.

En dan, soms zelfs bijna in hetzelfde moment, doe je iets dat precies klopt. Je ziet iets wat anderen nodig hebben. Je raakt iemand met een zin die je niet had voorbereid. Je maakt een keuze die helder voelt. Je creëert iets dat je zelf verrast. Het is alsof er een licht aangaat dat je niet bewust hebt aangedraaid.

Beide kanten zijn waar. Ze horen bij elkaar zoals inademing en uitademing. Je bent nooit alleen het één of het ander. Je bent het geheel.

De prutser in jou is niet de onderbreking van je genialiteit. Het is de ingang. Het is de kant die durft te proberen. Die risico neemt. Die zich laat zien zonder garantie. Die niet wacht tot alles klopt. Zonder die kant zou er niets nieuws ontstaan. Geen beweging, geen creatie, geen contact.

Toch zijn we vaak streng voor die prutsende kant. We schieten makkelijk in een oordeel over onszelf, iets in de trant van: zie je wel, ik kan niks. Maar dat oordeel is meestal sneller dan de werkelijkheid. Het is een reflex van een systeem dat bang is om zichtbaar te zijn. Niet een conclusie over je waarde.

Genialiteit klinkt groot, maar het is vaak iets heel eenvoudigs. Een helder inzicht dat ineens oplicht. Een intuïtieve beweging die precies klopt. Een zin die raakt zonder dat je weet waarom. Een keuze die je niet bedacht hebt, maar die zich aandient.

Het is de kant die weet zonder te verklaren. Die voelt zonder te bewijzen. Die iets ziet wat anderen missen. En het mooie is: die kant verschijnt juist wanneer je niet te hard je best doet. Wanneer je niet bezig bent met indruk maken. Wanneer je ruimte laat voor wat vanzelf wil ontstaan.

Je voelt het in je lijf. De onhandigheid die even door je buik trekt. De helderheid die ineens in je borst oplicht. De spanning die je schouders optrekt. De ontspanning die volgt wanneer iets klopt. Je lichaam maakt geen onderscheid tussen prutsen en genialiteit. Het registreert alleen beweging. En beweging is leven.

In mijn werk zie ik die twee kanten voortdurend terug. Niet omdat zingen een oplossing is, maar omdat het een oefenruimte is. Een plek waar alles hoorbaar wordt. De toon die breekt en de toon die precies valt. De adem die hapert en de adem die opent. De twijfel en de trefzekerheid.

De piano helpt daarbij. De muziek vangt op wat wankelt en draagt wat klopt. Ze maakt geen onderscheid. Ze oordeelt niet. Ze laat horen dat alles erbij hoort. Dat je niet hoeft te kiezen tussen je prutsende kant en je geniale kant. Dat ze elkaar nodig hebben.

De echte vrijheid zit niet in perfectie. Ze zit in het niet hoeven kiezen. Je mag struikelen en je mag schitteren. Je mag twijfelen en je mag weten. Je mag mislukken en je mag raken. Je mag alles zijn wat je bent, zonder dat één kant de andere hoeft te overschreeuwen.

Wanneer je dat voelt, ontstaat er rust. Je hoeft jezelf niet langer te verdedigen. Je hoeft niet te verbergen wat niet soepel gaat. Je hoeft niet te bewijzen wat wel lukt. Je mag verschijnen zoals je bent. Kortom je bent geweldig en tegelijk ook een prutser, de kunst is om daar bewust van te zijn en dat helemaal te omarmen. En precies dat maakt vrij.

Ik heb een aantal blogs geschreven die nog meer informatie geven over stembevrijding.
Over de Latifa:
– Aanvaarden
– Verlangen
– Vertrouwen
– Loslaten

En blogs over stembevrijding:
– Wat zegt de wetenschap over zingen
– Over bevrijden van bevangenheid
– Vrijer durven zingen

Wil je meer weten over mijn activiteiten:
– Individuele coaching Stembevrijding
– Jaartraining
– Workshops
– Leiderschap en Teambuilding
– Zing vanuit je hart
– Kijk in de agenda

Of lees de pagina over stembevrijding