Ik mocht mijn buurman van vroeger ome Nico noemen.
En ome Nico speelde piano en begeleidde allerlei koren. Terwijl ik me als 9 jarig jongetje door sonates van Mozart heen worstelde of probeerde de schoonheid van een wals van Chopin enigszins te leren, speelde ome Nico frank en vrij ieder lied dat je maar kon verzinnen, althans zo kwam dat op mij over. En het bijzondere was, dat kon hij zonder bladmuziek!

Dat wilde ik ook!
Het riep een enorm verlangen op om dat ook te kunnen. En soms, als ik als jochie al op tijd in mijn bed lag, hoorde ik bij de buren weer het vrije pianospel van ome Nico. Heerlijk om mee in slaap te vallen. Mijn eerste lied zonder bladmuziek was ‘Gloria in Excelsis Deo’, dat heb ik van hem leren spelen, en ik speel het eigenlijk nog steeds op die manier. Mijn buurman was een voorbeeld voor mij. Of anders gezegd een inspiratiebron. Ome Nico is recentelijk overleden. Bij het pianospelen neem ik hem mee in mijn aandacht.
Fijn dat hij ooit mijn buurman en inspirator was.